ΝΑ ΤΑ ΘΥΜΟΜΑΣΤΕ ΟΛΑ

Συμμετείχα ως εκπρόσωπος του κόμματος που ανήκω, στον εορτασμό της 14 Σεπτεμβρίου για την επέτειο ιστορικής μνήμης για την γενοκτονία των ελλήνων της Μικράς Ασίας.Απόγονος και εγώ Μικρασιατών έχω νωπές στη μνήμη μου τις διηγήσεις του παππού μου και της γιαγιάς μου για την μικρασιατική καταστροφή(τότε δεν υπήρχε ο όρος γενοκτονία)
Μνήμες που ξύπνησαν με τον εορτασμό και θυμήθηκα όσα μου έλεγαν οι παππούδες μου ,αλλά και όσα έχω διαβάσει για την αντιμετώπιση που είχαν από τα αδέλφια τους τους Ελλαδίτες .
΄Ηρθαν στο νου μου και άλλες, λησμονημένες, πολιτικές πρακτικές, όπως αυτές της «υποδοχής» που έτυχαν από πολλούς γηγενείς οι κατά τα άλλα , ομόθρησκοι και ομόγλωσσοι αδελφοί τους τον καιρό του ξεριζωμού τους. Οι πρόσφυγες, όταν πρωτόρθανε πέρα από την εξαθλίωσή τους και την εκμετάλλευση είχαν να αντιμετωπίσουν και τους καθημερινούς χαρακτηρισμούς: «τουρκόσποροι», «γιαουρτοβαφτισμένοι», «Σμυρνιά» -με υποτιμητική έννοια (πόρνη) όπως χρησιμοποιείται συχνά η λέξη γύφτος στη θέση μιας βρισιάς-, «παστρικιά» κλπ. Ακόμα και σάτιρα έγιναν στις θεατρικές επιθεωρήσεις, ιδιαίτερα οι Σμυρνιές, για την υποτιθέμενη ελαφρότητά τους, όπως έδωσε μαρτυρία η ίδια η Διδώ Σωτηρίου.Μας θυμίζει άραγε τίποτα αυτή η αντιμετώπιση σχετικά με το τι τραβούν οι σύγχρονοι πρόσφυγες στην Ελλάδα? Σκεφτήκαμε ποτέ τι κοινό εχει η αλλαγή των επιθέτων των τότε προσφύγων από καρα.... και ....ογλου στο ελληνικότερο με τα ονόματα των αλβανών προσφύγων -μεταναστών που θυμίζουν όλο το πάνθεον των αρχαίων Ελλήνων?
΄Ισως αυτά είναι ψιλά γράμματα για πολλούς από εμάς αλλά μάλλον τόσο η συλλογική μνήμη όσο και η Ιστορία δεν αναπαριστούν το παρελθόν «όπως πραγματικά υπήρξε», αλλά το ανασυγκροτούν υπό το πρίσμα του εκάστοτε παρόντος.Γεγονός πάντως είναι ότι η συγκεκριμένη τραγική ιστορική περίοδος της Μικρασιατικής καταστροφής αποτελεί πηγή για άντληση χρήσιμων συμπερασμάτων για το λαϊκό κίνημα και την πάλη του στις σύγχρονες συνθήκες. Και το πρώτο από αυτά δεν είναι άλλο απ' το γεγονός ότι τα ιμπεριαλιστικά κράτη μπροστά στα συμφέροντά τους γίνονται αδίστακτα απέναντι στους λαούς, σφάζουν, δολοφονούν, με τους πολέμους που εξαπολύουν, διαμελίζουν χώρες, καλλιεργούν τον εθνικισμό και το σοβινισμό, προκειμένου να επιβάλουν τον κοσμοπολιτισμό του κεφαλαίου, τη διεθνική εκμεταλλευτική δράση των μονοπωλίων. Μέσα από τα γεγονότα της Μικρασιατικής Εκστρατείας και Καταστροφής, φωτίζεται και η σύγχρονη πραγματικότητα, που διαμορφώνει η νέα τάξη πραγμάτων στα Βαλκάνια, στην Εγγύς και στη Μέση Ανατολή, γενικότερα στο γεωγραφικό χώρο της «γειτονιάς μας»Ενα δεύτερο - εξίσου σημαντικό - συμπέρασμα είναι ότι τα πολιτικά κόμματα της άρχουσας τάξης μπορεί να φαίνεται ότι αντιπολιτεύονται μεταξύ τους, εκμεταλλευόμενα τα προβλήματα και τις ανάγκες του λαού, εξαπατώντας τον με κάλπικες δήθεν λύσεις προς όφελός του, αλλά πάντα ασκούν την ίδια ακριβώς πολιτική για την πραγματοποίηση των συμφερόντων των. Τότε η αντιβενιζελική παράταξη, με το σύνθημα να σταματήσει ο πόλεμος, αντικατέστησε με τη λαϊκή ψήφο την κυβέρνηση Βενιζέλου. Αλλά ο πόλεμος συνεχίστηκε, γιατί αυτό ήθελε η άρχουσα τάξη. Να διεκδικήσει μερίδιο από κοινού με τους συμμάχους της. Σήμερα συμμετέχει με τον ιδιο σκοπό στα Βαλκάνια, στο Αφγανιστάν, στο Ιράκ, συμμετείχε στον Πόλεμο του Κόλπου το 1990, με κυβερνήσεις τόσο του ΠΑΣΟΚ, όσο και της ΝΔ. ...... . Εχει άραγε ευθύνες η μητέρα Ελλάδα για την τότε τραγωδία? Εχει και κατά την γνώμη μου φταίει απόλυτα. Και ως τραγωδία δεν ονομάζω τα χαμένα εδάφη , αλλά το 1,5 εκατ. πρόσφυγες και εκτοπισμένους από τις ανταλλαγές πληθυσμών και τους δεν ξέρω πόσους νεκρούς. Και θυμίζω πως και οι Τούρκοι είχαν το μερίδιό τους στην προσφυγιά: 500 χιλιάδες κόσμος μετακινήθηκε από τη Θράκη και την Κρήτη και τη Μακεδονία. Για να καθαρίσουν τα εδάφη. Να τα κάνουμε “αμιγώς ελληνικά”. Με τρόπους τεχνητούς.
Μέχρι τη δεκαετία του ‘80, η ανάμνηση αυτής της τρομακτικής καταστροφής ήταν άγνωστος και απαγορευμένος τόπος στη “μητέρα-πατρίδα” με κύριους υπεύθυνους το Κράτος και τη Δεξιά, αλλά και την Αριστερά της.Μόνο όταν εκδημοκρατίστηκε η ελληνική κοινωνία, έγινε κατορθωτό να ξεπεραστούν τα αντιπροσφυγικά αντανακλαστικά και να γίνει σεβαστή η βούληση ενός πολύ μεγάλου μέρους του ελληνικού λαού, των προσφύγων . Έτσι καθιερώθηκαν οι δύο επέτειοι για τη Γενοκτονία των Ελλήνων στην Ανατολή: η 19η Μαϊου για τον Πόντο και η 14η Σεπτεμβρίου για το σύνολο της Μικράς Ασίας
Βέβαια, η εξέλιξη αυτή δεν άρεσε και πολύ ούτε στους διαχειριστές της εξουσίας, ούτε στους απογόνους των συνεργατών των Νεοτούρκων.
Εκπληκτικό φαινόμενο των αλλαγών είναι ότι οι απόγονοι (των συνεργατών των Νεοτούρκων και των θαυμαστών του Moystafa Kemal Pasa που εκφράζονται από την Ακροδεξιά ξαφνικά έγιναν βασιλικότεροι του βασιλέως.
Χύνουν “μαύρο δάκρυ” για τα δεινά των Ελλήνων στην Ανατολή και δεν χάνουν την ευκαιρία να δείξουν πόσο πολύ τους αγγίζει η σφαγή που έγινε στον Πόντο ή τη Σμύρνη. Και για όσους ξέρουν αυτό είναι το μεγαλύτερο ανέκδοτο! Γιατί αυτοί είναι οι απόγονοι των δολοφόνων του Μικρασιατικού Ελληνισμού, του Λαϊκού Κόμματος, του Μεταξά, του Γούναρη, του Στεργιάδη, της Μοναρχίας.Η ιστορία πρέπει να είναι ο οδηγός των λαών για το μέλλον τους. Μετά από τόσα χρόνια πρέπει να καταλαγιάσουν επιτέλους τα εθνικιστικά πάθη, οι εξάρσεις και οι κορόνες και να έχουμε αρμονικές σχέσεις με τους πέραν του Αιγαίου γείτονές μας. Όχι στη λήθη, όχι στα μίση των λαών, ναι στην αγάπη, την αλληλοκατανόηση και την ειρήνη.